روزها رفت و سال ها گذشت. ساعت ها ثانیه ها تکرار شد اما باز رویای داشتن تو به حقیقت نپیوست. پاییز زرد و زمستانی سپید سپری شد و بهار سبز فرا رسید ولی باز از تو خبر هیچ نیامد. نکنه در نقطه ای دور یاد مرا به فراموشی سپردی و یا شاید بین سفر کسی اسم مرا از لابه لای کوله بار خستگی هایت ربوده. ای زیبای دست نیافتنی هنوز تا دور دست ها رد پای رفتنت پیداست. کاش بودی و می دیدی جاده هم اکنون دگر برای تو مضطرب است. جاده ای که روزی بوسه گاه قدم های تو بود

نازنینم بی تو اینجا افق سرخ است و غروب ذره ذره اندوه نبودنت را به قلب پریشانم می نشاند. باورم سخت است نبودنت با من ولی شاید تقدیر این است که هست. کاش می دیدی من هنوز در خم و پیچ جاده ها چشم به راه نشسته ام گرچه می دانم بهار هم می رود و باز من می مانم و انتظار دیدار تو

رویای من بی سکوتم فریاد است. سکوت را بشکن و فضا را پر کن از طنین زیبای آمدنت

برگرد تا هنوز دیر نیست برگرد

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،سرخاك

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

تو

به نامش...

جوان به حادثه ای پیر می شود گاهی...

 به جای تموم آرزوهام

به جای تموم دقیقه هام

به جای تموم بهونه هام٬که تنها لذتش دیدن تو بود...

به جای تموم خنده هام٬ به جای خنده هات٬ به جای تموم لحظه های دوست داشتنت...

به جای دل تنگیم ...

به جای هر شب که بهت سر زدم و یه شبم به خوابم نیومدی...

به جای بغضم٬ به جای اشک پنهونم٬ به جای اینکه باور نکردم رفتی و هنوزم می گم بر می گردی...

به جای تموم حرفای که می خوام بهت بگم...

به جای لحظه هایی که دیگه نیستی...

به جای تموم لحظه های انتظار برگشتنت...

به جای این همه سال و روز ندیدنت...

به جای یه عمر نبودنت...

برام یه سنگ جا گذاشتی...

که روش تموم داشته هام حک شدن...

اسمت٬ عکست٬ بود و نبودت و دو خط شعر...

جای تو رو نمی تونه بگیره٬ گرمای صورتتو نداره٬ طرح دستاتو نداره٬ مسیر خونتو نداره...

دوره دوره دور...

از من تا خدا...

یه متر فاصله اما قده یه دنیا...

دوستت دارم حتی با این فاصله...

حالا فقط عکست پیشم رومه٬ همه جا هستی٬ از توی ماشین٬ از در خونه٬ از آینه خونه٬ از توی کیف جیبم٬ تا ته ِ تهِ قلبم...

دوستت دارم٬ فقط دلم برات تنگ شده٬ تو خداحافظی نکردی٬ چون می خوای برگردی٬ چون می دونم برمی گردی...

با همین بغض٬ با همین اشکا٬ فقط قدرت دارم عکستو ببوسم...

دوست دارم...

دوست دارم...

دوست دارم...

تا کی تو مرا تنها می خواهی

تا کی تو مرا تنها می خواهی
آشفته در این دنیا می خواهی

گفتم که تو را ، تنها می خواهم
دیدم که مرا ، تنها می خواهی

چون در نظرم ، بگذشته آید ،
یادِ رخِ تو ، جانم فرساید

آن شب که در آن ، بزم شبانه ،
من بودم و تو ، شمع و پروانه

پیمان وفا ، بستیم و گفتی :
کو شاهدِ ما ؟ گفتم : پیمانه

دارم به نظر ، آن روز و شب ها
کز شادیِ دل ، در باغ و صحرا ،

تو دلبر و من ، دلداده بودم
در پای تو سر ، بنهاده بودم

گاهی به برِ ، گل ها بنشستی
خوشتر ز بهار ، آنجا بنشستی

چیدی ز چمن ، گل دانه دانه ،
بر سر بزدی ، گل را چون شانه ،

خواندی برِ من ، ز عاشقی ترانه
گفتم برِ تو ، ز دلبری فسانه ،

بی من ، تو گهی ، تنها بنشستی
رفتی و گره ، بر سبزه بستی

بودی به صفا ، ای نوگلِ من
چون سبزه و گل ، در باغ هستی

عهد تو و من ، ای رهزن دل
کز من نشوی هرگز تو غافل

بردی تو کنون ، عهد خود از یاد
من ماندم و غم ، امّا چه حاصل

شيرين سخنان مجلس آرا مردند

اينان كه تو مي بيني آدم شده اند

از غصه اينهاست كه آنها مردند

خنده بر لب مي زنم تا كس نداند راز من

ور نه اين دنيا كه ما ديديم خنديدن نداشت

از دست عزيزان چه بگويم گله اي نيست

گرهم گله اي هست دگر حوصله اي نيست

تو نه عاشقي نه حيران نه غريبي نه پريشان

به چنين كسي چه گويم كه چه روزگار دارم

گويند خدا هميشه با ماست

اي غم نكند خدا تو باشي

سخت ترين قسمت زندگي همين زندگي كردنشه

آدمها صد سال زندگي مي كنند ولي به اندازه هزار سال غصه مي خورند

خداحافظ برای تو چه آسان بود

ولی قلب من از این واژه لرزان بود

خداحافظ برای تو رهایی داشت

برای من غم تلخ جدایی داشت

خداحافظ طلوع من غروب من

خداحافظ تو ای محبوب خوب من

سلام تو طلوع پاک شبنم بود

غروب ظلمت تاریکی وغم بود

سلام تو شروع آشناییها

نوید مهربانی ها زمان همزبانیها

دریغ از قطره های اشک سوزانم که از بیداد تو بر رخ چکیده

خزان زندگی آمد دل افسرده بعد از تو بهاری را ندیده

به نام خالقي كه تنهاست ولي تنهايي را براي مخلوقاتش نمي پسندد

مي نويسم براي تويي كه قرار نيست فراموشت كنم

تصور از تفکر ماند و خون تو تداوم یافت   تو را خون خدا، خون خدا، خون خدا دیدم

رفتی و شکست قلب عاشق من

چشمهایت را بستی به روی من

تنها ماندم من پشت پلکهایت

رفتی و شروع شد تنهایی من

رفتی و یک شکست بود برای من

رفتی و چنین بی کس شدن در باور من نیست

به جز تو کسی در قلب عاشق من نیست

بدون تو خیلی وقت نمی خندم

لبخند پر زده از لبهای من

پر از اشک شده چشم های من

غبار غم نشسته بر قلب من

اکنون که نیستی از چه بگویم ؟

به چه امیدی بمانم ؟

مانده ام تنها با غم تو

با کوله باری از خاطرات و یاد تو

هر شب بر بام رویاهام منتظرت می نشینم

تا شاید  دوباره برگردی پیش من

تا شاید بدانی چقدر دل تنگ توام

تا شاید بدانی هنوزم دوستت دارم

هنوزم به یادت زندگی میکنم

اسم تو را تکرار میکنم

هنوزم اول و آخر از تو می گویم

همیشه تو را بهانه میکنم

من عاجزم از فراموش کردن تو

بدون یاد و خاطرات تو

چه غم انگیزست لحظه هایم بی تو

دیگر عاشقی نخواهم کرد بعد تو

حتی این خودکار که می نویسد از تو

می داند سرشارست قلبم از عشق تو

دردم را با چشمه گفتم       چشمه اشک از دیده ریخت

به مرغ نغمه خوان گفتم  غمزده شد و خاموش گشت

به ستاره درخشان گفتم   با چشمکی جواب داد

به گلی که در میان علفها   زیر پای من پنهان بود گفتم

و به گلی که بالای دیوار   روس سر من اویزان بود گفتم

بی درنگ گلهای چمن بر  من دلسوزی کرددند و با عطر خود دردم را تسکین دادند

آه اکنون که همه ی طبیعت اینگونه با من همدردی میکنند و اشکهای مرا روی

بالهای خود میریزند،  بگو ای آنکه مایه ی ریختن این اشکهایی

تو نمی خواهی دردم را بشنوی؟ و نمی خواهی  تسکینم دهی؟

چه پرسش بیهوده ای، می دانم که نمی خواهی؟

 کسي تنها يي ما را نمي گريد.

دلم در حسرت يک دست.

دلم در حسرت يک دوست.

دلم در حسرت يک بي رياي مهربان مانده است.

کدامين يار ما را مي برد.تا انتهاي باغ باراني.

کدامين اشنا ايا به جشن چلچراغ عشق دعوت مي کند ما را

.واما با توام اي انکه بي من مثل من تنهاي تنهايي

تو که حتي شبي را هم به خواب من نمي ايي.
تو حتي روزهاي تلخ نامردي.

نگاهت.

التيام دستهايت را

 دريغ از ما نمي کردي.

من امشب از تمام خاطراتم .با تو خواهم گفت.

من امشب با تمام.کودکي هايم برايت اشک.خواهم ريخت
من امشب دفتر تقويم عمرم رابه دست عاصي درياي نا ارام خواهم داد

همان دريا که مي گفتي.تو را در من تجلي مي کند.اي دوست.

همان دريا که بغض شکوه ها يم.در گلوي موج خيزش زخم بر مي داشت.

واما با تو ام .

اي انکه بي من مثل من تنهاي تنهايي کدامين يار ما را مي برد تا انتهاي باغ

باراني

دویــــــدم و دویــــدم سـر کوهی رسیـــدم

دو تا خاتـون و دیدم یــکی به مــن آب داد
یکی به من نـون داد نون و خــودم خوردم
آب و دادم به زمـیـن زمین به من علف داد
علف و دادم به بزی بـزی به من شــیر داد
شیر و دادم به نونوا نونوا به مــن نون داد
نونـو دادم بــه مـُـلا مُــلا به من کـتاب داد...

صفحهء اول کتاب رو که باز کردم، نی نی کوچولویی رو دیدم که توی لباس سفید پوشونده شده. همه دورشو گرفتن و جمله هایی رو بهش میگن که زیاد مفهومی نداره: گوگوری مگوری...شمبسگلی...نازنازی...خوشگله...سفید برفی...ناناز و... نی نی خیلی کوچیکه، خیلی... طوری که حتی با یه دست میشه اونو گرفت. چشماشو مثل دستاش بسته، مثل اینکه دوست نداره هیچ جا رو نگاه کنه، مثل اینکه می خواد تو دنیای تاریک و روشن خودش تهنای تهنا بمونه و کیف کنه. مثل اینکه حاضر نیست دنیاشو با هیچی عوض کنه. دنیاش ساکت، لَخت و پر از رویاست. دنیاش تاریکه، یه تاریکی سفید، یه تاریکی پر از نورهای لطیف و رنگارنگ. پر از نوازش، پر از رهایی و خواب.
ورق زدم و ورق زدم... نی نی همینطور بزرگ میشد و بزرگ میشد؛ طوری که دیگه نمیشد اونو با یه دست نگه داشت. نی نی قد کشیده و حالا دیگه یه نی نی ریزه میزه نیست. اطرافیانش رو میشناسه و حتی میتونه با اونا صحبت کنه. اونا میگن که اون حالا یه نوجووونه. نی نی مفهوم زندگی رو فهمیده و داره اونو صوت به صوت پشت سر میذاره. نی نی مفهوم بارون، رنگین کمون، گل، شاپرک، قاصدک، درخت، خنده، گریه و... رو فهمیده... نی نی داره به زندگیش ادامه میده؛ نی نی داره زندگی میکنه و فکر میکنه، فقط فکر میکنه که از زندگیش راضیه.
ورق زدم و ورق زدم... نی نی بازم بزرگتر شده... ولی دیگه دنیاش یه دنیای تاریک و سفید نیست. نی نی مفهوم آشغال، بیماری، ضعف، درد، غم، ناراحتی، لجن، مرض و... به جز اینا یه مفهوم تازهء دیگه رو هم فهمیده ولی قادر به شرح اون نیست: نی نی یه احساس عجیبی رو تو خودش پیدا کرده یه احساسی که قبلا نبود ولی حالا هست، شیرینه ولی کامت رو تلخ میکنه...شیرینه ولی کامت رو شیرین میکنه...این احساس شیرینه... دلشوره های شیرینیه، اضطرابه ولی لذت بخشه... لذت اوجه، لذت پرواز روحه. از دوستاش میپرسه از هرکی میپرسه همه بهش میگن عاشق شدی... خودش هم میدونه، همه میدونن... همه میدونن الا اونی که باید بدونه و بفهمه... بفهمه... بفهمه... بفهمه.....
ورق زدم و ورق زدم...صفحهء آخر کتاب رو که باز کردم، نی نی رو دیدم که توی یه لباس سفید پوشونده شده. همه دورش رو گرفتن و جملاتی رو میگن که توی بغض و آه و ناله و گریه محو میشه و زیاد مفهوم نیست: عزیزم... پسرم... گلم... . نی نی چشماشو بسته و خیلی آرومه، انگار یه بار اَبَد کیلویی رو از رو شونه هاش برداشتن، لبخند تلخ و شیرینی روی لبای نی نی نقش بسته. نی نی ساکته مثل اینکه دوست نداره هیچ جا رو نگاه کنه، مثل اینکه می خواد تو دنیای تاریک خودش تنهای تنها بمونه و کیف کنه. مثل اینکه حاضر نیست دنیاشو با هیچی عوض کنه. دنیاش ساکت، لَخت و پر از رویاست. دنیاش تاریکه، یه تاریکی سفید، یه تاریکی پر از نورهای لطیف و رنگارنگ. پر از نوازش، پر از رهایی و مرگ... همه برای آخرین بار اومدن ببیننش و بعد به دست تر خاک بسپارنش... همه اومدن، همه اومدن و هستن الا اونی که باید بیاد و باشه... باشه... باشه... باشه...... نی نی حالا مفهوم خدا، مرگ، نیستی، آرزوهای ناکام، خیانت، عشق نافرجام، رویاهای باطل و... روفهمیده. نی نی آروم زیر خاک خوابیده وهیچ کس نمیتونه این آرامش رو ازش بگیره... اون حالا زیرخاک، توآسموناست.
شبه . گورستان سرد و خاموشه . تنهاست، تنها مثل سکوت... سوز سردی از لابلای مرگ می وزه، سرد مثل ترس. نی نی حالا مطمئنه که از زندگیش راضیه. دیگه فکر نمیکنه، مطمئنه که از زندگیش راضیه. مثل اینکه تموم شد، آره خیلی زود تر از اونی که فکر میکردم کتاب مُـلا تموم شد. اما نه! صبر کن! مثل این که صدای پا، نه... صدای ناز پا میاد... سایه ای بر سر مزار نی نی و اشکی شیرین، بر قلب مزارش افتاد... خدای من... اونی که باید میومد، حالا اومده و اینجاست ... ولی حتما خودش هم کاملا میدونه که، خیلی دیره... دیره... دیره... دیره... دیره........... 

صورتش زیبا قامت موزون
چهره اش غم زده از سوز درون

دیدگان دوخته بر جنگل و كوه
دلش افسرده ز فرط اندوه

با چمن درد دل آغاز نمود
این چنین لب به سخن باز نمود :

گفت: آن دلبربی مهرو وفا
دوش می گفت : به جمع رفقا:

در فلان جشن به دامان چمن
هر كه خواهد كه برقصد با من

از برایم شده گر از دل سنگ
كند آماده گلی سرخ و قشنگ

چه كنم من؟ كه درراین دشت و دمن
گل سرخی نبود وای به من

در همان جا به سر شاخه ی بید
بلبلی حرف جوان را بشنید

دید بیچاره گرفتار غم است
سخت افسرده ز رنج و الم است

گفت باید دل او شاد كنم
روحش از قید غم آزاد كنم

رفت تا بادیه ها پیماید
گل سرخی به كف آرد شاید!

جستجو كرد فراوان و چه سود
كه گل سرخ در آن فصل نبود

هیچ گل در همه گلزار ندید
جز یكی گلبن گلبرگ سپید

گفت ای مونس جان یار قشنگ!
گل سرخی ز تو خواهم خون رنگ

هر چه بایست كنم تسلیمت
بهترین نغمه كنم تقدیمت .

گفت ای راحت جان ای بلبل!
آن چنانی كه تو می خواهی گل

قیمتش سخت گران خواهد بود
راستش قیمت جان خواهد بود

بلبلك كآمده بود آن همه راه
بود از محنت عاشق آگاه

گفت : برخیز كه جان خواهم داد
شرف عشق نشان خواهم داد

گفت گل :سینه به خارم بفشار
تا خلد در دل پر خون تو خار

از دلت خون چو بر این برگ چكید
گل سرخی شود این برگ سپید

سرخ مانند شقایق گردد
لاله گون چون دل عاشق گردد

تا سحر نیز در این شام دراز
نغمه ای ساز كن از آن آواز

شب هوا خوش همه جا مهتاب است
این چنین آب و هوا نایاب است!

بلبلك سینه ی خود كرد سپر
رفت سر مست در آغوش خطر

خار آن گل همه تیز و خون ریز
رفت اندر دل او خاری تیز

سینه را داد بر آن خار فشار
خون دل كرد بر آن شاخه نثار

برگ گل سرخ شد از خون دلش
مهر بود ، آری در آب و گلش

شد سحر, بلبل بی برگ و نوا
دگر از درد نمی كرد صدا

جان به لب سینه و دل چاك زده
بال و پر بر خس و خاشاك زده

گل به كف, در گل و خون غلط زنان
سوی مأوای جوان گشت روان

عاشق زار در اندیشه ی یار
بود تا صبح همان جا بیدار

بلبل افتاد به پایش جان داد
گل بدان سوخته ی حیران داد

هر كه می دید گمانش گل بود
پاره های جگر بلبل بود

سوخت بسیار دلش از غم او
ساعتی داشت به جان ماتم او

بوسه اش داد و وداعی به نگاه
كرد و برداشت گل, افتاد به راه

دلش آشفته بد از بیم و امید
رفت تا بر در دلدار رسید

بنمودش چو گل خوش بو را
دخترك كرد ورانداز او را

قد و بالای جوان را نگریست
گفت :افسوس پزت عالی نیست!

گر چه دم می زنی از مهر و وفا
جامه ات نیست ولی در خور مار!

پشت پا بر دل آن غم زده زد
خنده بر عاشق ماتم زده زد

طعنه ها بود به هر لبخندش
كرد پرپر گل و دور افكندش !

وای از عاشقی و بخت سیاه
آه از دست پری رویان آه

زندگی رسم خوشآیندیست

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

زندگی پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود

زندگی حس غریبیست که یک مُرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاریست که در خواب پُلی میپیچد

زندگی گُل بتوان ابدیّت

زندگی ضرب زمین در ضربان دلهاست

زندگی هندسه ی ساده ی تکرار نفسهاست

هر کجا هستم باشم  آسمان مال من است

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است

آری ! آری ! زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست

گر بیفروزیش ! رقص شعله اش در هر کران پیداست

ورنه خاموشی است و خاموشی گناه ماست ...

"برگ های خزان زده ی پاییز چونان نو عروسان قهر کرده از خانه ی بخت ، از شاخسار ها جدا می شوند

و خشک و زرد و بی تمنا و بی گناه سر به آغوش خیس زمین می نهند. چه بی وفا و سرد بود آن جا که

مأمن گزیدند و چه سرد لحظه ها درهم کوفته شد. زمان چونان پیک باد پایی به دیار فراموشی رهسپار

گردید. عاقد ی که روزی تاج مهر و شکوفه بر شاخسار ها نهاد و خطبه ی عشق و زندگی را سرود؛ حال

امروز این پیوند را در هم می شکند و برگ های آرزو و عشق سر به شکستن وصلت می دهند. دست به

دامن درخت می گیرند و عمر به پا رفته ی خویش را از پای درخت طلب می کنند. امروز دیگر جوان و

شاداب نیستند ؛ چشمان شاهرگ هایشان ، کمند ابروانشان ، لبان سرخ انارشان ، نازهای پیدا و هویدای

چهره شان همه و همه دست شسته اند از ناز و به دست تقدیر چروکیده اند. حتی آن لباس سبز ارغوانی

 روز عروسی به فصل بهار در این پاییز سرد و خشک ، مندرس گشته است؛ آن چنان چروکیده و زرد که

دیگر دل دلربا را زده است. گاه به یاد می آورم شوق جوانک کوچک تازه روییده بر نوک انگشتان درخت

 که شادمانه سر انگشتان نازکش را به حلقه ی گل می آویخت و حال می بینم که چگونه ساکت و تنها

 مانده و سر به شانه ی باد می کند و در غربت و تنهایی باغ تنهایی ، های های می گرید. انگار در این

دیار تنها کلاغ است که خوب می داند دل نو عروسک ما شکسته است و جای خالی اش را با فریاد های

قار  قار به زمانه فریاد می زند و سیاه پوش از شاخه ای به شاخه ی دیگر بی تابی و بی قراری می کند.

این تنها فریادی است که در این باغ سرد پاییز به گوش می رسد. شاید سرآغاز قصه ی ما آدمیان که کلاغ

را شوم می دانیم این جاست؛ انگار ما هم می دانیم وقتی که کلاغ فریاد می کند لحظه ی مرگ است و

جدایی… ."

به حرمتِ صداقتِ قاصدک،

به اوج پرواز پرندهء مهاجر،

به عظمتِ غربتِ آخرین مسافر،

به شکوهِ لبخندِ بر لبانت،

به شکّن ِ دلربای گیسوانت....

......دوستت دارم اسدالله.....!

زهر هجري چشيده ام كه مپرس

گشته ام در جهان و آخر كار

دلبري برگزيده ام كه مپرس

آن چنان در هواي خاك درش

مي رود آب ديده ام كه مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش

سخناني شنيده ام كه مپرس

سوي من لب چه مي گزي كه مگوي

لب لعلي گزيده ام كه مپرس

بي تو در كلبه گدايي خويش

رنجهائي كشيده ام كه مپرس

همچو حافظ غريب در ره عشق   به مقامي رسيده ام كه مپرس

در حیرتم از مرام این مردم پست...این مردم زنده کش مرده پرست

وقتي که بن بست غربت ... سايه سار قفسم بود
زير رگبار مصيبت ... بي کسي تنها كسم بود

وقتي از آزار پاييز ... برگ و باغم گريه مي کرد
قاصد چشم تو آمد... مژده روييدن آورد

به تو نامه مي نويسم... اي عزيز رفته از دست
اي که خوشبختي پس از تو...گم شد و به قصه پيوست
اي هميشگي ترين عشق ...در حضور حضرت تو
اي که مي سوزم سراپا ... تا ابد در حسرت تو
به تو نامه مي نويسم ...نامه اي نوشته بر باد
که به اسم تو رسيدم ... قلمم به گريه افتاد

اي تو يارم روزگارم ... گفتني ها با تو دارم
اي تو يارم ... از گذشته يادگارم

به تو نامه مي نويسم ...اي عزيز رفته از دست
اي که خوشبختي پس از تو...گم شد و به قصه پيوست

در گريز ناگزيرم ... گريه شد معناي لبخند
ما گذشتيم و شکستيم ...پشت سر پلهاي پيوند

در عبور از مسلخ تن ...عشق ما از ما فنا بود
بايد از هم مي گذشتيم ...برتر از ما عشق ما بود

                                       اگر  آفتــاب  بينــوازند تــو  سايبــان بـاش

  حالا   که  تنــهايی  مــــرا   اسيــر خود  کرده

                                    بيـا  برای  مـــن تـــو  تنــها  همـزبـان بـــاش

  ای آنکـه  به ياد  تــــو همیــشه  می ســوزم

                             ياد  مـن  کن که  همه شب به ياد تـــو می سوزم

  ای اشک آهستـه بريز که غم زياد است  هنوز 

                       ای  شمــع آهسته بسوز که شب  دراز است  هنوز

قلم بنويس اشکهای دلم را

گفتا برو ديوانه عشق

ندارم طاقت اين کوه غم را

واينک:

دريچه دل را می گشايم وباز هم کويری خشک وبی آب علف می خواهم بنويسم . ولی باز قلم چون مسافری تشنه در کويری خشک وبی سر انجام حيران وسر گردان است. به دنبال واژ های ميگردم تا شايد, بتوانم اين کوير خشک را آبياری کنم وباز هم اين ياد تو ست که براين برهوت آب  مي نشاند و عطر نفست آن را بهاری می کند. ياد تو گل های پژمرده دلم رازنده می کند وياس های سينه ام گل می دهند. توچون آب چشمه ساران زلال چون خورشيد مغروری و چون ماه صبور می خواهم چشمانم راببندم وخود را در چشمان تو جستجو کنم می خواهم همه زيبايی ها را به عيار چشم تو بسنجم ولی نمی دانم چشم تو را به چه عياری؟حال با همان قلم تشنه ونداشتن طاقت کوه غم می نويسم ...

عزيزم سلام...    

اينک که به ياد تو مينويسم در کنج غربت بی کسی در خيالاتم.               

نمي دونستي مي ميرم بي تو ، بدون چشات رفتي از برم

نمي دونستي كه دلم بسته به ساز صدات

آرزومه كه نمي دونستي كه من مي ميرم برات عاشــــقم هنوز

نمي خواستي كه بموني و بسوزي به ساز دلم گفتي من مــــيرم

تو مي خواستي بري تا فرداها گل خوشگلم

برو كه راهي نيست تا فرداها گل خوشگلم

ســـــــفرت به خير

اگه ميري از اينجا تك و تنها تا يه شهر دور

برو كه رفتن بدون ما ميرسه به يه دنيا نور

برو كه رفتن بدون ما ميرسه به يه دنيا نور

ســـــــفرت به خير

برو گر شكستي ز من مي توني دوباره بساز

از ذهني شكسته ، نااُميد و خسته تو بازم برونمي خــــــــوام بياي

نمي خوام ميون تاريكي من تو حروم بشي نمي خــــــــوام اَزت

نمي خوام مثل يه شمع بسوزي برام تا تموم بشي

برو تا بزرگي مي خوام كه فقط آرزوم بشي مي مـــــــــيرم برات

نمي دونستي مي ميرم بي تو ، بدون چشات رفـــــــتي از بَرم

تو مي دونستي كه دلم بسته به ساز صدات

آرزومه كه نمي دونستي تو ، من مي ميرم برات

در حسرت دیدار تو مردم اسدالله